Compassie Nieuws juni 2017 (10/3)

Compassie Nieuwsbrief,  juni 2017 (10/3)   

 

Beste lezer,

Onlangs las ik weer met veel plezier het boek “Het leven van een landloper” van de schrijver Aard Den Doolaard. Het deels filosofisch boek verscheen in 1961 en verhaalt autobiografisch de avonturen van de jonge schrijver die wisselend als druivenplukker in Frankrijk, journalist in de Balkan en hartstochtelijk skiër in de Alpen het dagelijks leven en de politieke omstandigheden in de jaren dertig beschrijft. Voor allen van ons lang geleden en ver voor onze geboorte. Niettemin verfrissend om te lezen hoe schijnbaar eenvoudig (en goedkoop) het dagelijks leven was. Wel was er een duidelijke verzuiling en aangrijpend zijn de verhalen in de versplinterende Balkanlanden waar politieke nieuwsvervalsing –fake news bestond toen nog niet- net zo subtiel of grof was als nu het geval is. Een moderne en even spannende tegenhanger van dit boek is het ruim vijftig jaar later en wel in 2015 verschenen werk van de jonge historicus Peter Frankopan “The silk road” (recent ook in het Nederlands verkrijgbaar) waarin hij op een originele manier de huidige wereldgeschiedenis van een geheel ander kant belicht. Onze beschaving en welvaart vond en zal opnieuw plaats vinden vanuit het Midden-Oosten (Perzië, Afghanistan, China). Boeiend om te lezen hoe na Constantinopel het Westen waaronder Rome, Parijs, Londen en in mindere mate Amsterdam überhaupt een kans hebben gekregen zich te ontwikkelen tot welvarende toongevende regio’s. Minstens zo boeiend is de intrigerende en manipulerende rol die in latere tijd het Britse koninkrijk (perfide Albion) speelt in het Midden-Oosten en schaamteloos opportunistisch telkens van diplomatieke strategie wisselt. Veelbetekenend is dan ook het geopolitieke besluit van de huidige Chinese leider Xioping om de oude zijde route vanaf Beijing tot in West-Europa weer te herstellen middels het aanleggen van wegen en spoorlijnen waarin massaal wordt geïnvesteerd en nieuwe steden worden gebouwd. Als je Frankopan goed leest dan begrijp je dat het machtsevenwicht in de wereld weer onvermijdelijk bezig is terug te kantelen naar haar oorsprong in het Oosten.

 Bezinning.
Wat nu heeft dit allemaal met het Platform-ECG te maken?
Het is verstandig om op microniveau en kleine schaal zich binnen het Platform te bezinnen over haar rol en toekomst afgezet tegen de oorspronkelijke doelstelling.
De oprichtingsvergadering van het  Platform vond plaats in het restaurant de Witte Bergen aan de A1 op 31 oktober 2011. De officiële notariële inschrijving zou nog wachten tot 24 maart 2014.
De eerste carrousel met zeven verschillende workshops werd gehouden in het Diakonessenhuis te Utrecht  op 1 november 2102 en zou in de loop der jaren worden geaccrediteerd. In een iets wisselende samenstelling werd in een aantal ziekenhuizen de carrousel nog viermaal gehouden.
Met veel enthousiasme maar weliswaar met een relatief klein gezelschap aan deelnemers variërend van oud-collega, specialisten, huisartsen, studenten en aio’s vond de eerste Platform avond plaats in de Serre van het Bartholomeusgasthuis te Utrecht op 22 januari 2014. Sedertdien zijn op dezelfde locatie deze avonden nog vijf keer gehouden aangevuld met een aparte avond te Tilburg in samenwerking met het KNMG district Midden-Brabant. Het verslag van de laatste bijeenkomst op 5 april jl. staat inmiddels op de website aangevuld met de PP’s van Klaartje Klaver en Guus van der Bie.
In september 2014 kwam de website in de lucht. Hierop verscheen als vast onderdeel Compassie Nieuws wat nu haar tiende editie in de derde jaargang beleeft.

 In maart 2015 verscheen de eerste Compassie story van de hand van Sietze Graafsma getiteld “Laatste kunstwerk”. Sedertdien zijn er meer dan dertig bijdrages elke maand verschenen. Ook dokters hebben behoefte aan story telling.
Het ligt in de bedoeling om deze stories als kleine bundel uit geven en hiermee ons vijfjarig bestaan te memoreren en daarmee onze activiteiten onder een bredere doelgroep te verspreiden. Dus als u zelf nog een lezenwaardig gebeurtenis heeft meegemaakt, schrijf het op en laat ons weten!

Nu ruim vijf jaar later rijst de vraag: hebben we bereikt wat we willen en wat is nog ons bestaansrecht.
Artikel 2 (Doel)  in de Oprichtingsakte leest: “…..een platform te zijn voor (mede)werkers in de gezondheidszorg teneinde enthousiasme en compassie in de gezondheidszorg te behouden alsmede het belang hiervan voor genezingsprocessen en gezondheid in het algemeen voor zowel patiënten als medewerkers in de gezondheidszorg zelf uit te dragen en te bevorderen”.
Daar waar meditatie en mindfulness, ziel en mind-body medicine voorheen gauw het predicaat kwakzalverij kregen, is het nu gemeengoed geworden en herkenbaar onderdeel in wat nu lifestyle geneeskunde heet. Veel ziekenhuizen bieden vergelijkbare cursussen aan. Iedereen is er van doordrongen dat stress -ook voor medici- ten koste gaat van werkplezier, empathie en compassie. Veel aandacht wordt hieraan besteed. Wat dit betreft is onze missie vervuld.  Of… hoeven we daar geen missie meer in te zien?
Zijn we er dan? Deels wel en deels niet.
Dat stress slecht is, ook bij en voor dokters wordt onderkend.
Wat nog te weinig aandacht krijgt en moeizaam boven water komt en derhalve soms ook niet lijkt te bestaan, is het feit dat naar de patiënt toe wel wordt onderkend dat
empathie en compassie noodzakelijke en nuttige zijn, maar dat dit in de onderlinge collegiale contacten niet of nauwelijks schijnt te bestaan. In ieder geval wordt het niet onderkend en geen aandacht aan besteed.
Zo lang dit besef niet leidt tot een andere onderlinge verstandhouding blijft het gevaar op onnodige burn-out en onveilige werkomgeving bestaan.
Wat dit betreft is er voor het Platform nog het nodige werk te doen.
In dit verband willen we hier ook aandacht aangeven in onze eerstvolgende
Platform-avond op woensdag 8 november te Utrecht met een tweetal voordrachten over dit onderwerp. Houdt deze avond dus vast vrij. Nadere gegevens volgen op de website.

 Samengevat is het kwartje langzamerhand wel gevallen dat men als dokter goed in zijn/haar vel moet zitten om een goede zorg te kunnen leveren. Het programma “fit to perform” is hier een uiting van.
Desalniettemin blijven empathie en compassie ook in het intercollegiaal gedrag moeilijk bespreekbaar en hanteerbaar.
Hoe de jonge student dit beleeft wordt naar alle waarschijnlijkheid binnenkort onderzocht o.l.v. de afdeling Metamedica in het VUMC. Graag houden we u hiervan op de hoogte.

 Zoals bij vorige brieven medegedeeld zijn en blijven wij er van overtuigd dat onze missie en boodschap makkelijker en duidelijker overkomt indien wij met al onze activiteiten tot een schaalvergroting kunnen komen.
Gelijkgestemde andere partijen zijn initieel onveranderd enthousiast over ons initiatief, maar tot werkelijke samenwerkingsverbanden is het nog niet gekomen.

Desalniettemin blijft het bestuur zich inspannen voor een gelijksoortige alliantie. We houden u op de hoogte. Heeft u een idee om ons hierin te faciliteren, we horen het graag.

Piet Leguit
Voorzitter