Als ogen kunnen spreken

Als ogen kunnen spreken…

In de drukte van de reguliere werkdag werd een vrouw in shock gemeld door de EHBO van het Ziekenhuis. Zij was op straat gecollabeerd, met gillende sirenes per ambulance binnen gebracht en of .. ik .. maar die kant op wilde komen.

Ter plekke aanbeland trof ik een dankzij infusen van de ambulance broeders net weer ietwat aanspreekbare vrouw, maar lijkbleek, vergezeld door twee uiterst bezorgde vrouwen en omringd door dito ambulance personeel.
Vanuit mijn opleiding in Amsterdam, flitste een adagium van de Vrouwenkliniek  in het WG me door het hoofd: “een jonge vrouw acuut  in shock, heeft  een buitenbaarmoederlijke zwangerschap tot het tegendeel bewezen is”.
Op mijn vraag of zij zwanger kon zijn, antwoordde één van de begeleidsters: “nee dokter, dat is onmogelijk, wij zijn religieuzen”. Degene die dit antwoord gaf, bleek overigens de overste van de wasbleke vrouw op de brancard.  Zelf gaf zij nauwelijks antwoord, maar haar ogen spraken boekdelen.

Het klinisch beeld was destijds doorslaggevender dan andere diagnostiek; dus bloed gekruist en spoorslags richting OK.
Bij openen van de buik bleek deze drie liter bloed te bevatten in gevolge een tubair ruptuur.
Eileider en zwangerschap werden vlot verwijderd, het herstel was voorspoedig en in het convent weten ze nu……… hoe acuut en pijnlijk een ovariële steeldraai kan zijn!

In de  gesprekken ter verwerking van haar emoties, balanceerden wij op impact en grens van haar niet gerealiseerde kinderwens. Het luisteren naar haar ogen werd zo basis van een zeer compassievolle ervaring, waarvan  biecht- en ambtsgeheim mij verhelen, details daarover hier verder met u te delen.

Leonard Berger, gynaecoloog n.p.
Breda, maart 2019