Effe dan

 

Of ik nog even bij een bevriende collega langs kon gaan. Ik stond op het punt met vakantie te gaan.

Vastgeketend aan mij vertrouwde attributen infuus, neussonde, katheter ea snotterde hij, volledig overmand: “Blij dat je er bent......”
Ik ging naast hem zitten en hoorde hem zonder onderbreken aan.

“Ik heb van alles gehad in mijn leven, als deze ileus daar het resultaat van is of zelfs als ik kanker blijk te hebben, heb ik daar vrede mee, maar de mannier waarop ik hier behandeld word………. Elke dag een andere arts, iedereen zegt wat anders en niemand kent mijn dossier. Gewoonweg onmenselijk!! Ik word er stapelgek van”.

Over een advies hoefde ik niet lang na te denken:
"Ga straks even naast je bed zitten en beschrijf kort, puntsgewijs je voorgeschiedenis. Schrijf daaronder  je verwachtingen over je behandeling. Benoem  je behoefte aan een vaste woordvoerder, en wel een die je betrekt bij diagnostiek en behandeling. Maak tien kopieën en elke arts die visite loopt laat je dat eerst lezen, voor je antwoord geeft op zijn vragen.

Bij terugkeer staat hij glunderend met een fles  wijn en een bos bloemen op mijn stoep: “Je hebt mijn leven gered,” klinkt het vanuit zijn tenen.

De chirurg die de volgende ochtend de ronde deed, kreeg zijn  eerste kopie. Deze trok zich terug  om zijn A 4-tje te lezen, bood zijn excuses aan: “U hebt gelijk collega, ik neem verder de verantwoordelijkheid op me”.                                                                                                                                                                                        

Die duidelijkheid gaf zo’n vertrouwen, een week later was ik - met conservatief beleid-  weer geheel de oude. Het strengetje heeft zich verder koest gehouden, jij hebt mijn leven gered !

Leonard Berger, gynaecoloog n.p.