Thank you

 

“High, Piet, is that you?” begon een mail begin 2013.

Het was 1974 toen de jonge Amerikaan een half jaar opgenomen lag in het Binnengasthuis wegens een Boerhaave syndroom.
Dankzij ingewikkelde operaties door professor Brummelkamp overleefde Bill de (verwaarloosde) perforatie in zijn slokdarm, met destijds een mortaliteit van 90%.
Mijn taak als assistent op de klassenafdeling bestond uit het exact uitvoeren van de opdrachten van de professor, de status bijhouden en de patiënt zo nodig wat uitleggen.                                                                                                                         Ik heb van de Amerikaan nooit meer gehoord tot die mail in 2013. Per post kreeg ik vlak daarna een pakketje met foto’s en in de begeleidende brief bedankte hij me nog een keer, 40 jaar na dato dus !

Bill realiseerde zich goed dat hij het zonder de operaties niet overleefd had.Toch liet hij destijds al aan de professor weten dat hij zijn leven voor 90% te danken had aan die jonge dokter. De hooggeleerde bleek not amused, hij had mij hierover nooit iets verteld.Blijkbaar was er ook nog iets anders nodig voor Bill als patiënt om te overleven.

Hij schreef me - na al die tijd - , dat hij steeds als ik aan zijn bed kwam,  heel blij was me te zien en zijn ei bij mij kwijt kon. Hij memoreerde  zelfs dat ik de moeite had genomen om een TV in zijn kamer te krijgen, waar door hij naar de World Cup (Brazilië) kon kijken.

Niet alleen Bill werd / wordt door een beetje compassie geïnspireerd om beter te worden.
Compassie schept (zelf)vertrouwen en dat werkt altijd helend.

Piet Leguit, chirurg n.p.