Compassievolle Teckel

 

Ook dieren kunnen verdriet hebben om het verlies van een ander dier.

Vooral als het overgebleven dier, het overleden dier niet meer dood heeft gezien. Bijvoorbeeld omdat de euthanasie bij de dierenarts plaatsvond en het dode dier niet meer mee terug kwam. Deze dieren kunnen heel lang blijven zoeken en wachten op het andere dier. Zij hebben niet zelf gezien/geroken/gevoeld dat het andere dier dood is.

Ondanks een goed afscheid  kan een dier nog steeds langere tijd “verdrietig” zijn  Je ziet dit vooral bij dieren die erg aan elkaar gehecht zijn. Toen het paard van mijn vriendin geëuthanaseerd werd, gaf zij daarna al haar dieren (andere paarden en honden) de kans  om bij het dode paard te gaan kijken en afscheid te nemen. Alle dieren deden dat op hun eigen manier, maar een Teckel deed dat wel heel bijzonder. Ieder keer ging ze buiten naar het dode paard toe en ging haar likken, om haar “overeind te krijgen”. “Alsof ze niet begreep dat het paard echt dood was”. Buiten en binnenshuis was zij regelmatig aan het huilen. Het werd wel minder toen het paard was opgehaald, maar het heeft wel een aantal dagen geduurd.                                                                                                                               

Nu had deze Teckel geen bijzonder band met dit paard. Maar een aantal maanden later moest de oude hond geëuthanaseerd worden, waar ze wel een heel sterke band mee had. Zij was eigenlijk zijn “mantelzorger”. Iedere dag waste zij zijn gebit, kop en oren. Uit voorzorg kreeg de Teckel voor de euthanasie Ignatia amara ,het homeopathische middel voor verdriet.  Post aut propter verliep het proces na de euthanasie deze keer geheel anders. De Teckel ging samen met de andere honden kijken, heeft hem gewassen en ging daarna gewoon  weg, net als de andere honden.

Evelien van der Waa, homeopathisch werkend dierenarts